فیلسوف لال

بهار از حالا مبارکتان باشد

hivanet — Sat, 07 Nov 2009 20:00:18 GMT

همانا ۱۳نحس شد٬ برای فرشتگان چوب به دست هدایت کننده به وادی خوبان! - سوره آبان٬ آیه۱۳

در ۱۳آبان ۱۳میلیون خس و خاشاک(وزارت کشوری)٬ ۱۳میلیون بار حقوقشان را فریاد کشیدند... در هر جا مشتی به هوا بلند بود٬ و جواب مشت هایی که به هوا می رفت و هوا را می شکافت چماق هایی بود که روی سر صاحبان مشت ها می آمد و فرق های سرشان را می شکافت... و در این هیاهوها چیزی که افزون شد نفرتی بود که این روزها همه جا را گرفته است. از دیوارهای شهر گرفته تا باجه های تلفن و درهای توالت های عمومی و...

و من دیشب خواب دیدم/ که ۱۳برگه رای/آن هم وزارت کشوری/۲۴ دستمال توالت/آن هم وزارت کشوری را/تطهیر کردند/و ۱۳ بار/در ۱۲ ماه سال/که هر کدام آبانی بود برای خودش/ سبز شدند/ و بالیدند/ و انبوهشان کارستان کرد...

بهار از حالا مبارکتان باشد.

بعد از لال بازی: عذاب وجدان دارم از این که در جمع شما نبودم. خیر سرم کارمند خوبی بودم!

13

hivanet — Fri, 30 Oct 2009 20:12:18 GMT

روزی روزگاری خداوند در مورد انتخابات چنین گفت:

«و آن ستمکاران بزرگترین مکر و مهمترین سیاست خویش را به کار بردند، ولی چه سود که پیش خدا مکر آن ها هیچ است، هر چند به مکر خود کوه ها را از جای برکنند.»{ابراهیم-46}

هَل تَستوی الظُلُماتِ و النّور؟{رعد-16}

آیا تاریکی با نور برابر است؟

هَل یَستوی الاعمی و البَصیر؟{رعد-16}

آیا کور و بینا با هم برابرند؟

هَل یَستوی الّذینَ یَعلَمونَ والَّذینَ لا یَعلَمون{زمر-9}

آیا کسانی که می دانند با کسانی که نمی دانند برابرند؟

آیا کسانی که می دانند برای روز13 آبان بس-یج تیشرت سبز برای نیروهایش آماده کرده است با کسانی که نمی دانند برای روز13 آبان بس-یج تیشرت سبز برای نیروهایش آماده کرده است برابرند؟

آیا سبز با سیاه برابر است؟ و آیا 13بِدَر این آبان با 13بِدَر آبان های پیش از این برابر است؟ و آیا مَثَل ِ این ها مَثل ِ کفی نیست که روی آب می نشیند و زود محو می شود؟...

بعد از لال بازی:

الف/آیه باران شده است اینجا.

ب/این روزها گلادیاتورهای نامجو دیوانه ام می کند.

صوت الحمار

hivanet — Sun, 25 Oct 2009 18:26:18 GMT

«وَ اقصِد فی مَشیِکَ واغضُض مِن صَوتِکَ اِنَّ اَنکَرَ الاَصواتِ لَصَوتُ الحمارِ»

در رفتارت میانه روی اختیار کن و سخن آرام گو، نه با فریاد بلند! که زشت ترین صداها صدای الاغ است!

لقمان – 19

و الاغ عر زد...

غزلکی گفته ام این اواخر. ایناهاش:

بر لبان دشمن ای وا! بسته نقش قاه قاه!/ تازیانه می زند بر گُرده ی ما گاه گاه

پای ما لنگ است و دشمن سنگ در ره ریخته/ هر چه می بینم خدایا خندق است و چاه چاه

بس که پشت میله ی زندان جهان را دیده ام/ دیده ام تار است و می بینم جهان را راه راه

روزگاری کوه بودم از پرستوها بپرس/ حال می لرزد تنم از عرعر خر: «کاه! کاه!»

ماهی قرمز درون حوض بلوا می کند/ با زبان بسته می گوید: «کجایی؟ ماه! ماه!»

خون حلقوم قلم با دست های من چکید/ می نویسم از نسیم و غصه هایش: آه! آه!

یوسف

hivanet — Tue, 20 Oct 2009 19:37:18 GMT

«اکنون پیراهن مرا نزد پدرم یعقوب برده و به روی او افکنید تا دیدگانش باز بینا شود...» یوسف 93

باز شوق یوسفم دامن گرفت/ پیر ما را بوی پیراهن گرفت

ای دریغا نازک آرای تنش/ بوی خون می آید از پیراهنش

ای برادرها خبر چون می برید/ این سفر آن گرگ یوسف را درید

یوسف من پس چه شد پیراهنت/ بر چه خاکی ریخت خون روشنت

بر زمین سرد خون گرم تو/ ریخت آن گرگ و نبودش شرم تو ه.الف.سایه

خوب که به پست قبلی ام نگاه می کنم به بد نوشتن خودم بیشتر پی می برم. به خودم حق می دهم. وقتی ننویسی روزگار تو را می نویسد! آن وقت هر چه قدر تلاش می کنی خوب بنویسی نمی شود. کلمات قهر می کنند و هر کدام می روند پی کارشان. حالا بیا و منت کشی کن. مگر آشتی می کنند؟ خیلی که بخواهند همکاری کنند سه چهارتایشان از چهارسوی ذهنت زنجیر می شوند و یک شبه جمله نامفهوم تشکیل می دهند و بعد هم زیر خط خطی های خودکار شهید می شوند. باید یک اعتراف دیگر هم بکنم. گشاد شده ام از کار زیاد! این روزها نان سوار است و من پیاده. هر چه می دوم نمی رسم. مثل همه. واژه «همه» را با آگاهی به کار بردم. نگفتم اغلب مردم. نگفتم بعضی ها. گفتم «همه». فرادست و فرودست می دوند و نمی رسند. یکی می دود که از گرسنگی تلف نشود، یکی هم می دود گرسنه ها را بیشتر بدواند! و این مسابقه تا آنجا که کلاغ قصه فضله اش را روی سر آخرین رهگذر ول می کند و می پرد ادامه خواهد داشت. شاید هم بیشتر! این روزها به روایتی به غلط کردن افتاده ام و به روایتی دیگر به تمرین استقامت در ضایع شدن. به هیچ وجه روزهای درست و حسابی ای را نمی گذرانم. ذهنم مغشوش و مشوش است. روزی نیست که رئیسم بازخواستم نکند، و من مثل بچه یتیم هایی که روبروی شوهر ننه شان ایستاده اند می ایستم و سر کج می کنم و مثل این عقب مانده ها با موهایم بازی می کنم و این طوری تمامش می کنم: «بله! حق با شماست. هیچ توجیهی نمی تونم براتون بیارم. من تا آخر وقت امروز درستش می کنم. اگه باعث رنجشتون شدم معذرت می خوام.»

بعد

پاییز هم گشاد است/ و گشاد یعنی رنج! آه!

آنشرلی! بیا و تمام روزنه های پاییز را بدوز/ تا درست و حسابی بیاید/ ترجیح می دهم با یک طوفان سهمگین/ یا زمین لرزه ای بیاید/ تا دل تمام رئیس های دنیا بلرزد/ آنشرلی جان!/ می خواهم بترکانی/ می فهمی؟/ بوی پیراهن یوسف هم یادت نرود/ کورمان کردی...

یکی بود یکی نبود

hivanet — Fri, 16 Oct 2009 19:11:18 GMT

به نام خداوند قرآن و می

1/ وَلا تمش ِ فی الا َرض ِ مر َحا ً اِنّکَ لَن تَخر ِقَ الارضَ وَلَن تَبلُغ َ الجِبالَ طولا ً

و هرگز در زمین به کبر و ناز راه مرو که به نیرو زمین را نتوانی شکافت و به کوه در سربلندی نخواهی رسید.

اسراء 37

2/ چی کار می خواستی بکنی وقتی از دهنش آتیش می اومد؟ اون یه ضربه می زد نصف جون ما تموم می شد، اما هر ضربه ناچیز ما فقط یه ذره از جونشو کم می کرد. آخ که از اضطراب می مردیم و زنده می شدیم و صدتا رنگ عوض می کردیم و صدای دیش دیش و بنگ بنگ در می آوردیم و هی ضربه می زدیم. ضربه می زدیم. ضربه می زدیم.

نیگا کن! فقط یه ذره از جونش مونده. نیگا کن. داره می میره. وااای چه بد! اگه یه ضربه دیگه بزنه می میرم. آها آها.. ببین پدر سگ نصفش آدمه نصفش حیوون. شاخشو نیگا. آ! آها! زدم تو دلش. بپر. بپر. برو عقب بذار اون بیاد جلو. حالا... حالا بزن. د بزن دیگه. یه فت ِ پا کارشو تموم می کنه.

finish... فی نیشششششش. تموم. بردم. رفتم مرحله بعد!

–دیگه واسه من سینه صاف نکنی لاتی راه بریا! باشه غول کثیف؟ تخم جن.

3/ این یکی هیچ ربطی به اون یکیا نداره. یکی بود یکی نبود. یکی بود بوی بهار می داد. طعم گس بهار داشت. روسریش سفید بود. صورتش سفید بود. چشماش ترس خورده. موهاش رنگ شبق. دستاش گرم، گرم... تنش گرم، گرم... نگاش سرد، سرد... دلش لرزون و لباش به هزار زور خندون. دنیاش زندون و درب و داغون. داغون. داغون. داغون... ذکر امشب تا صبح داغون. داغون. داغون...

ببخشید! تازگیا کسی با همچین مشخصاتی از کنار خونه شما رد نشده؟ -آخ! چی میگم؟

یکی بود. یکی هست. یکی خواهد بود. بقیه میان و میرن. مثل ابر و باد. مثل بوقای منقطع ماشین عروس و همراهاش. یکی بود. یکی هست. یکی خواهد بود. بقیه میان و میرن. و این ماجرا ادامه دارد. مثل این نقطه ها...

رمضان

hivanet — Sun, 23 Aug 2009 19:26:18 GMT

این دهان بستی دهانی باز شد

تا خورنده ی لقمه های راز شد

گر تو این انبان ز نان خالی کنی

پر ز گوهرهای اجلالی کنی

چند خوردی چرب و شیرین از طعام

امتحان کن چند روزی در صیام

رمضان برای کسانی که اهلش هستند با تاخیر تبریک و تسلیت. تبریک برای با صفا شدن دل در هوای رمضان٬ و تسلیت برای از دست دادن کسانی که به جرم فریاد «سکوت» و شعار «یا حسین» دیگر کنار ما نیستند.

تذکر لسانی

hivanet — Sat, 15 Aug 2009 19:53:35 GMT

الف/ وصیت می کنم شما را به دیدن:

ا/ درباره الی...

که نظریه رشد اخلاقی کلبرگ را به خوبی نمایش می دهد.

2/ پستچی سه بار در نمی زند...

که جنگی تمام عیار است بین ماضی بعید، ماضی ساده و حال استمراری

و البته یک عمر دوم بودن زنان

و چیزهای دیگر

ب/ وصیت می کنم شما را به دیدن:

پشت اتوبوس های شرکت واحد که نوشته است:

تذکر لسانی وظیفه همگانی

سوال: مگر ما بعد از انتخابات 22 خرداد همین تذکر همگانی را ندادیم؟... اگر دادیم پس چرا له شدیم؟

مرده پرستان

hivanet — Mon, 10 Aug 2009 17:39:48 GMT

ما ایرانی ها مرده نوازیم. آنقدر صبر می کنیم تا خسرو شکیبایی بمیرد تا به صرافت دیدن فیلم هایش بیفتیم. بعد به یادمان می افتد که چه صدای قشنگی داشت. «– آقا! خسرو شکیبایی شعری چیزی هم دکلمه کرده؟» «- اوووه! چند تا می خوای؟»

ما فقط قدر مرده ها را می دانیم. صبر می کنیم تا حسین پناهی دق مرگ شود تا بفهمیم کسی که یک عمر از پشت قاب تلویزیون سبک مغزش می خواندیم و جدی اش نمی گرفتیم شعر می گفته. آن هم چه شعرهایی. تا بفهمیم او آدم با مطالعه ای بوده و به قول خودش «هگل را سه بار عمل کرده» و فلسفه کانت و دیوید و نیچه و... را مفصل مطالعه کرده است.

ما مرده پرستیم. آن قدر شعر نمی خوانیم تا «قیصر» بمیرد تا یادمان بیفتد می شود شعر هم خواند و لذت برد. آن هم شعرهای قیصر. بعد به فکرمان می رسد قیصر چه شکلی است؟ آیا مثل بعضی از این هنرمندها قیافه ی خاصی دارد؟ مثلا ریش ستاری داشته؟ موهایش بلند بوده و دم اسبی می بسته؟ یا... پی گیر می شویم و می رویم سراغ اینترنت. اسم قیصر امین پور را سرچ می کنیم و عکسش را می بینیم. قیصر مثل شعرهایش ساده است.

اینجا شهر مرده های سرافراز است. «بابک بیات» باید بمیرد تا به قله های افتخار موسیقی برسد. «ایرج نوذری» می میرد تا می شود استاد نوذری. آقای ایکس باید جانش از حلقش بیرون بزند تا بشود آقای ایکس بزرگ.

این ها را گفتم تا سلامی عرض کرده باشم به همه پیرهایی که دوستشان دارم. چون نامه نوشتن برایشان بعد از مرگ خیلی دیر است. شمع روشن کردن و عزاداری، آن روز دیگر مرده هایشان را زنده نمی کند. خواستم سلام کنم به «سیاوش قمیشی» که صدای دلنشینش «طلوع من» بوده. سلام کنم به «عزت الله انتظامی» که عزت سینمای ماست. سلام کنم به «محمدرضا شجریان» که خائنین او را خائن خوانده اند. غافل از این که شهریار آواز ایران با این لفاظی ها و لجن پراکنی ها چیزی از شانش کاسته نمی شود. خواستم سلام کنم به خیلی ها. به «سایه» ی شعر ایران. به «کدکنی»، به ... به خیلی دیگر که اگر بخواهم اسم تک تکشان را ببرم هم این پست به درازا می کشد، هم از حوصله خواننده خارج می شود و هم مطمئنم حافظه ام یاری ام نخواهد کرد.

شاید خنده دار باشد که در بحبوحه آتشگردانی سیاسی این روزها این پست را می نویسم. اما باور کن ارزشش را دارد که شب را با وجدان راحت به رختخواب بروم و حساب خودم را از مرده پرست ها جدا کنم. باور کن ارزشش را دارد. آخر ما مرده پرستیم. نباید باشیم.

آیت الله

hivanet — Thu, 06 Aug 2009 18:09:18 GMT

بچه ها!

در اول صفحه ی اولین صفحه ی دفترهایتان

بنویسید:

آب آیت الله است

و آفتاب نیز

و هر درختچه ای که آب و آفتاب می خورد...

بچه ها!

درخت های سبز

که هر کدام

ز خون دیده های آفتاب

خورده اند و رشد کرده اند

آیت اند

آیت خدا...

ما همه اکبر لیلازادیم!

hivanet — Mon, 27 Jul 2009 20:17:03 GMT

۱. «آن که می خندد هنوز خبر هولناک را نشنیده است!» ... برتولت برشت

ما هم که می خندیم٬ یا این خبر هولناک را نشنیده ایم یا شنیده ایم و دیوانه شده ایم.

۲. کتاب فارسی پنجم دبستان را یادتان هست؟ شعری از قیصر داشت: ما همه اکبر لیلازادیم. ماجرا از این قرار است:

باز هم اول مهر آمده بود

و معلم آرام

اسم ها را می خواند:

ــ اصغر پور حسین!

پاسخ آمد:

ـــ حاضر

ــــ قاسم هاشمیان!

پاسخ آمد :

ـــ حاضر

ــ اکبر لیلا زاد!

ــ ...........

پاسخش را کسی از جمع نداد

بار دیگر هم خواند

ـــ اکبر لیلا زاد

ــــ ..............

پاسخش را کسی از جمع نداد

همه ساکت بودیم

جای او اینجا بود

اینک اما تنها

یک سبد لاله ی سرخ

در کنار ما بود

لحظه ای بعد معلم سبد گل را دید

شانه هایش لرزید

همه ساکت بودیم

ناگهان در دل خود زمزمه ای حس کردیم

غنچه ای در دل ما می جوشید

گل فریادشکفت!

همه پاسخ دادیم:

ـــ حاضر

ما همه اکبر لیلا زادیم

این شعر را عینا اینجا آوردم که بگویم مهر ماه امسال دانشگاه های ما از این لیلازاد ها کم ندارد.

چه نداها و سهراب ها و محسن ها و... رفته اند و نامی ازشان برده نمی شود.